گریه ام می گیرد

احساس را چگونه بنویسم

که دیگر دل خسته می شود......

         همه دوستت دارن ولی٫ هرگز نه اندازه ی من

به شهر چشم تو عادت نمی کرد

و ای کاش از نخست آن چشمهایت

مرا آواره ی غربت نمی کرد...

ومن یک تکه از دریا ولی نمناک وطوفانی

تو راجان همانی که جدایت کرد از چشمم

همین امشب بیا در کلبه ی سردم به مهمانی

یکی از آرزوهای تو بودم...

              گفت:ای عاشق دیوانه فراموش شوی

سوخت پروانه ولی خوب جوابش را داد

              گفت:طولی نکشد تو نیز خاموش شوی

هرگز تو مرادوست نخواهی داشت٫ تنها حقیقتی ست که می دانم     

تکیه کلام تو فقط من میمیرم برات باشه

اسم منو خط زده از روی اسمت

کی با بالهای شکسته با تو پرواز می کنه

یا که مثل غم هر شب گیرمت درآغوشم

آرزوی من این است ازسفرنگویی تو

تو هم آرزویی کن اوج آرزوی تو

تنها تو دست دادی٫ من هر چه هست دادم

به من عادت نکردی طعم حرفم را نمی فهمی